Online Webshop
Cloverfield
eter goed gestolen dan slecht verzonnen, moet JJ Abrams gedacht hebben toe hij met het idee voor Cloverfield op de proppen kwam. Verwacht daarom geen al te grote verrassingen van deze ontmoeting tussen Godzilla en The Blair Witch. Maar reken wel op een aantal eersteklas schrikmomenten.
Bij producent Abrams viel het muntje toen hij in Japan kennis nam van de Godzilla-adoratie. Een monster dat zo verbonden is met de Japanse psyche... zou zoiets in Amerika mogelijk zijn? Zo ontstond het idee om het 9/11-trauma om te zetten in een verhaal over een wezen dat Manhattan aanvalt. Niet dat de woorden ‘terrorist' of ‘Al-Quaida' ooit vallen. Cloverfield beperkt zich tot het tonen van beelden die ongemakkelijk veel lijken op amateurfilmpjes, geschoten op die elfde september. Paniek in de straten, grote stofwolken en een verlamde infrastructuur. Abrams heeft goed beseft dat bij een monsterfilm de impact van een slingerende camcorder veel groter is dan die van Panavision widescreenshots. Cloverfield bestaat dan ook geheel uit beelden, gedraaid op de videocamera van Rob Hawkins (Michael Stahl-David).
De eerste shots zijn van een afscheidsfeestje van Rob; hij gaat in Japan (!) werken. Zijn beste vriend Hud (TJ Miller) hanteert de camera voor een rondje afscheidsboodschappen. Wanneer vervolgens een explosie de aanwezigen naar buiten jaagt, blijft Hud de gebeurtenissen filmen. Instortende gebouwen, New Yorkers die te voet Manhatten proberen te verlaten en flarden van een agressor, zo groot als een wolkenkrabber.
De komst van het wezen is welkom, want Rob en z'n vrienden zijn niet bepaald boeiende personages. Verveelde yuppen met een kijkwaarde van nul. Het is een minpunt van Cloverfield: het laat je tamelijk koud wat er allemaal met deze types gebeurt. Waar je bij superieure monsterfilms als The Host en recentelijk The Mist toch aangeslagen de bioscoop verlaat, is Cloverfield in de eerste plaats kermisvermaak. Maar wel van hoog niveau. De special effects zijn zeer overtuigend, de algemene sfeer van paniek is beklemmend en regisseur Matt Reeves verankert zijn film met een handvol ijzersterke actiescènes. Persoonlijke favoriet: de voettocht door een verlaten metrotunnel, waarbij Hud halverwege de nachtkijker van de camera inschakelt. Geen klassieker dus, wel een aanrader. Enne... Primatour mee!
